Yüreğini Avuçlarında bir güvercinin Yüreğiyle yatıştıran çocuğun Bileklerinde çözüp Doldurduğu şeyi Sana anlatmalıyım...
Binlerce insan dökülmüş duraklara Asfalttan, yapıılardan, seslerden; Binlerce saattir oradalar Ve kudurgan bir beyin Ve kıpırtısız bir yürekle Düşmanca birşeyler biriktiriyorlar karşılıklı Ve herkes biribirine benziyor Ve herkes yabancı birbirine üstelik.
Sana ufku anlatmak istiyorum... Yalnayak Ve aşağılara koşarken çaylarda Çakıltaşları, çağlayanlar Ve kayaların oyuklarında köpüren suyun Düşündürdüğü şeyi Sana anlatmalıyım... ... Sana ufku anlatmak istiyorum... Bir ağacın kökleri ve dallarıyla Uzanıp uzanıp vardığı şeyi Sana anlatmalıyım... İçinde duvarlar uğulduyor ilişkilerin İlanlar, rutubbet, çıkar... Ve söz namusun simgesi değil, Duygular öyle lekelenmiş İçtenlik öyle hesap işi ki... Kimin öpüşleri bir papatya kadar temiz Kim kime kıstırıldığı anda omuz verebilir? Ya aşk: çarparak başlatan yeni şeyleri O sevinç Nerede şimdi?
Yine de güzel bazı duygular Aşkla kendini onarıyor Fakat rüzgarlı, yağmurlu ve sabahları Bir sinir birikintisi olarak karşılamaktan Bakışları gizlice köreliyor onun da Ve hatta sağnağı bir nehir gibi Yababi bir hayvanmış gibi düşünüp Ürküyor Ve giderek aciz, Sinirli, habis insanlar dolduruyor cadeleri; Oysa şehirden Yabani bir hayvan kadar uzakta nehir Öpüşüyor uçsuz bucaksız bir çalkantıyla Ve yüzlerce çocuk tanıyorum Kaçak bir duygu taşıyan sinemalarda Ona doğru koşmak için...
Sana ufku anlatmak istiyorum.. ... Son mavisi gözlerinde kaldı gökyüzünün Bu şehirde Anlatmak istediğim (1975)
ONA DOĞRU KOŞMAK İÇİN
